W ostatnim czasie w mediach pojawiło się zdjęcie rzeczy, które nie przystoją leśnikowi (jak chodzenie z reklamówką z supermarketu itd.). Znamienne jest, że informacje o wytycznych Lasów Państwowych w tym zakresie wyciekły z wewnętrznej narady. Ktoś najzwyczajniej zrobił zdjęcie i opublikował to dalej w mediach społecznościowych.
Osoba niezadowolona z ustaleń dokonanych podczas szacowania ostatecznego szkód wyrządzonych przez zwierzęta łowne ma prawo odwołać się do nadleśniczego. Jednak protokół szacowania ostatecznego zwykle nie informuje o możliwości odwołania się od decyzji. Można więc łatwo przegapić termin. Co wtedy?
Każdy z nas kiedyś zaczynał i na pewno pamięta uczucie, które towarzyszyło mu podczas pierwszych spotkań edukacyjnych z dziećmi lub młodzieżą. Bez wątpienia łatwiej było tym, którzy uczyli się od doświadczonych koleżanek i kolegów. Umiejętnie przeprowadzona lekcja w lesie mogła stać się wzorcem, który pozwalał nam cieszyć się sukcesem edukacyjnym. Łatwiej jest także osobom, które skończyły pedagogiczne studia, studium lub przynajmniej kursy lub szkolenia. Artykuł ukazał się w numerze 5/2023 „Lasu Polskiego”.
Gdy już faktycznie skończyła się pandemia wywołana przez koronawirusa, do polskiego prawodawstwa wpisana została możliwość pracy zdalnej. Nadleśniczowie stają przed wyzwaniem wdrożenia (lub nie) nowych przepisów zawartych w kodeksie pracy.
Często używamy słowa różnorodność – towarzyszy nam ono niemal każdego dnia. Kojarzy się z czymś pożądanym i budującym równowagę biologiczną. Od kilku lat mamy w Lasach Państwowych do czynienia nie tylko z różnorodnością biologiczną, lecz także generacyjną – w zespołach pracujących w nadleśnictwach. Pierwszy raz w historii Lasów mamy sytuację, w której współpracują ze sobą cztery generacje pracowników. Wywołuje to wiele nieporozumień, ale dobrze zarządzana różnorodność generacyjna może być siłą zespołów. Artykuł ukazał się w numerze 15–16/2023 „Lasu Polskiego”.
Gdy w ramach Kongresu Edukatorów Leśnych (więcej na ten temat w nr. 18/2022 „Lasu Polskiego”) odwiedzaliśmy lasy miejskie w Zurychu, oprócz warsztatów mogliśmy obejrzeć mały ośrodek, przerobiony z zabudowań gospodarczych, i zapoznać się z działalnością wydawniczą wspomagającą nauczycieli i edukatorów. Już wtedy postanowiłam, że napiszę coś więcej o książce Vereny Schatanek i Michaela Huppertza. Artykuł ukazał się w numerze 3/2023 „Lasu Polskiego”.
Obyś żył w ciekawych czasach, mówi stare chińskie przekleństwo. Żyjemy w czasach, kiedy wydaje się nam, że wszystko (lub prawie wszystko) można mieć. Konsekwencje ludzkich wyborów można obejrzeć w miejskich śmietnikach, na wiejskich przydrożach czy w lesie. Artykuł ukazał się w numerze 13-14/2023 „Lasu Polskiego”.
Dane z raportów z działalności edukacyjnej Lasów Państwowych pokazują, że udział młodzieży licealnej wśród uczestników edukacji leśnej w latach 2019–21 wyniósł odpowiednio: 9, 12 i 10%. W latach poprzednich oscylował w granicach 7%. Artykuł ukazał się w numerze 12/2023 „Lasu Polskiego”.
Primum non nocere to tekst przysięgi lekarskiej. Jaki mógłby być tekst przysięgi edukatora leśnego? Czy ten z Lasów Państwowych przysięgałby coś innego niż freelancer prowadzący edukację leśną na własną rękę? Artykuł ukazał się w numerze 11/2023 „Lasu Polskiego”.
Na łamach naszej rubryki pisałam już o doświadczeniu ćwiczeń z uważności w czasie szwajcarskiego kongresu edukatorów leśnych i pierwszych wrażeniach po przeczytaniu książki Huppertza i Schatanek („Las Polski” nr 3/2023). Dziś kolejna dawka wiedzy i porcja przemyśleń na podstawie książki w poniższym tekście. Artykuł ukazał się w numerze 10/2023 „Lasu Polskiego”.
