Nie dość, że planów zagospodarowania przestrzennego (pzp) brakuje, to często są nieaktualne – powszechnie ignorują istnienie sieci Natura 2000. Kontrola NIK wykazała, że zaniedbując planowanie przestrzenne, działania administracji samorządowej nie zapewniają warunków gwarantujących właściwą ochronę obszarom o wyróżniających się walorach przyrodniczych.
Komisja Europejska ustanowiła nową nagrodę – Natura 2000. Ma ona na celu wyróżnienie wzorowych przykładów najlepszych praktyk w dziedzinie ochrony przyrody w Europie. Nagroda ma też umożliwić wypromowanie się podmiotom zaangażowanym w działania związane z Naturą 2000.
W warszawskich Łazienkach Królewskich 13 marca oficjalnie rozpoczęła się ogólnopolska kampania informacyjno-promocyjna „Poznaj swoją Naturę”. Projekt przygotowała GDOŚ w ramach działań zawartych w „Strategii komunikacji na obszarach Natura 2000”, finansowanej przez Life+ i NFOŚiGW.
Komisja Europejska opublikowała „Wytyczne ws. obszarów dzikiej przyrody w sieci Natura 2000. Zarządzanie lądowymi obszarami dzikiej przyrody w ramach sieci Natura 2000” (Guidelines on Wilderness in Natura 2000. Management of terrestrial wilderness and wild areas within the Natura 2000 Network). Nie ma on charakteru obowiązującego: prezentuje jedynie punkt widzenia służb Komisji Europejskiej.
„Dąbrowy Obrzyckie” to piąty w Polsce obszar Natura 2000, dla którego został ustanowiony plan zadań ochronnych. Siedliskowa ostoja ma charakter leśny, a PZO jako pierwszy w kraju zawiera zadania ochronne z podziałem na obligatoryjne i fakultatywne. Obszar liczy 885,2 ha i jest położony w granicach Nadleśnictwa Oborniki.
Plan zadań ochronnych (PZO) dla obszaru Natura 2000 ma powstać w ciągu sześciu lat od jego ustanowienia. Dotychczas mamy ich trzy.
Sprawa nielegalnie zastrzelonych wilków powraca. Basior i wadera zostały zastrzelone 10 grudnia przez belgijskich myśliwych w obszarze Natura 2000 w Puszczy Drawskiej, wyznaczonym m.in. dla ochrony wilka, w ramach polowania zbiorowego zorganizowanego przez Nadleśnictwo Głusko (RDLP w Szczecinie), prowadzące OHZ. Zabite zwierzęta wchodziły w skład niewielkiej grupy ok. 5–6 wilków, od kilku lat zasiedlającej Puszczę. Myśliwi, którzy zastrzelili wilki, stali ok. 300 m od siebie i działali niezależnie, po polowaniu przedstawili jednak identyczne wyjaśnienie, jakoby pomylili wilka z jenotem.
