Związek Zawodowy Leśników w 1921 roku powołał do życia „Las Polski” jako swój organ prasowy. To pismo owocnie wspomagało działalność związkową także wówczas, gdy po czternastu latach zmieniło wydawcę. Misję tę podjęło w nowych realiach, kiedy to w 1992 roku został reaktywowany nasz związek – mówi Honorowy Przewodniczący ZLP w RP – Jerzy Przybylski.
Historii winniśmy pamięć, bo ona nas ukształtowała. Pragniemy rozwijać się zawodowo, chcemy tworzyć gospodarkę leśną na miarę XXI wieku, ale idąc do przodu, nie możemy zapominać o podwalinach polskiego leśnictwa. Jedną z nich jest „Las Polski” – mówi Mateusz Garbacz, nadleśniczy Nadleśnictwa Ruda Maleniecka.
O tym, jakie znaczenie ma „Las Polski” dla środowiska leśnego oraz jaką rolę pełni wśród prasy branżowej w Polsce rozmawiamy z Kazimierzem Szablą – wieloletnim dyrektorem RDLP w Katowicach i członkiem Rady Programowej „Lasu Polskiego”.
Trzymam w rękach pierwszy numer „Lasu Polskiego” oraz makietę niniejszego numeru, który za kilka chwil trafi do drukarni, a następnie w ręce Czytelników. Na zgrzebnej okładce tego pierwszego, niewielkiego, czarno-białego zeszytu widnieje data styczeń-luty 1921 roku, na okładce najnowszego wydania znajdzie się zaś data 1–15 stycznia 2021 roku. Czuję dumę i radość, że to właśnie ja mam zaszczyt trzymać w rękach 100 lat historii polskiego leśnictwa.
Zmiany wydawców, zespołów redakcyjnych, szaty graficznej i periodyczności – przez 100 lat istnienia „Las Polski” przeszedł krętą drogę, by dziś świętować doniosły jubileusz. Poznajmy więc losy czasopisma na przestrzeni minionego wieku.
„Las Polski”, jak na dobre dziennikarstwo przystało, zawsze prezentował zróżnicowane poglądy na zmieniającą się rzeczywistość, dzięki temu od lat jest pismem trafiającym do szerokiego grona odbiorców, w którym każdy znajdzie coś dla siebie – mówi Bogdan Gieburowski, emerytowany leśnik, który lasom poświęcił całe swoje życie.
Historią leśnictwa samozwańczo zajmuję się już parę lat i wiele razy zastanawiałem się, co dają artykuły dotyczące leśnej historii zarówno nam – leśnikom, jak i osobom, które z lasami mają do czynienia tylko od święta.
Korespondentem terenowym „Lasu Polskiego” zostałem 11 lat temu. To zaledwie 1/10 istnienia czasopisma, a jednak przez ten krótki czas moje fotografie ozdabiały jego okładkę 140 razy! Fotka na okładce to zawsze ogromna satysfakcja i wyróżnienie dla autora.
Kiedy zaczynałyśmy naszą działalność jako Stowarzyszenie Kobiet Lasu świat mediów był jeszcze dość tradycyjny. Wiadomo już było, że strona internetowa jest potrzebna, ale to artykuł w gazecie gwarantował rozgłos. Toteż od początku redaktorzy z różnych leśnych pism bywali na organizowanych przez nas wydarzeniach.
Każdy, kto kiedykolwiek zajmował się dziennikarstwem i publicystyką, wie, że wydawanie czasopisma bez względu na okres historyczny i realia gospodarczo-polityczne wymaga wiele trudu i wytężonej pracy redakcyjnej. Konieczna jest zatem osoba, która będzie w stanie zarządzać tym przedsięwzięciem – w przypadku tytułu prasowego jest to redaktor naczelny.
