Szlaki zrywkowe – Obowiązkowe w całej Polsce
Obowiązek udostępniania drzewostanów szlakami zrywkowymi wprowadziło w całej Polsce zarządzenie dyrektora generalnego LP (nr35/2016).
Obowiązek udostępniania drzewostanów szlakami zrywkowymi wprowadziło w całej Polsce zarządzenie dyrektora generalnego LP (nr35/2016).
Sprawa szkółek leśnych stanęła w ostatnich miesiącach na ostrzu noża. FSC chciała traktować je jak każdy inny drzewostan, zakazując stosowania większości środków ochrony roślin. Ostatecznie jednak szkółki zostały wyłączone. Głównie temu zagadnieniu poświęcone było spotkanie przedstawicieli FSC z dyrektorem generalnym LP Adamem Wasiakiem. W rozmowach 14 sierpnia uczestniczyli m.in. dyrektor generalny FSC Andre de Freitas, dyrektor sieci FSC Gemma Boetekees.
Pomimo wzrostu wykorzystania podczas prac leśnych maszyn wielkooperacyjnych, do niedawna tylko na terenie RDLP w Zielonej Górze problem udostepnienia lasu był kompleksowo rozwiązany. Zarządzenie dyrektora regionalnego z marca 2008 r. wprowadziło tam obowiązek wykonywania szlaków zrywkowych. W jego ślady poszedł również dyrektor RDLP w Szczecinku i 23 kwietnia 2012 r. także wydał zarządzenie w sprawie zasad udostępniania drzewostanów siecią szlaków zrywkowych.
Begründung und Entwicklung stabiler Forstökosysteme auf ehemals ackerbaulich genutzten degradierten Sandböden Dieter Heinsdorf, Eberhard Uebel, Siegfried Chrzon Verlaggesellschaft für Ackerbau 2011, s. 314 Tłumaczenie tytułu brzmi: Tworzenie i rozwój stabilnych ekosystemów leśnych na porolnych zdegradowanych glebach piaszczystych. Podsumowuje ona 40-letnie badanie Leśnego Ośrodka Naukowego Hammelspring-Werderhof nad nawożeniem iglastych i liściastych gatunków drzew leśnych rosnących na zdegradowanych, piaszczystych gruntach porolnych.
W kolejnych regionalnych dyrekcjach Lasów Państwowych podejmowana jest inicjatywa wyznaczenia „reprezentatywnych przykładów ekosystemów do pozostawienia w stanie naturalnym” – a więc wskazania drzewostanów, które miałyby być wyłączone z zabiegów gospodarczo-leśnych i „pozostawione przyrodzie”. Z reguły projekt wyznaczenia takich powierzchni jest udostępniany do konsultacji społecznych; odpowiednie zaproszenia można odnaleźć na stronach poszczególnych RDLP i nadleśnictw. Inicjatywa bywa połączona z wyznaczaniem tzw. „lasów HCVF” – czyli lasów o szczególnych wartościach przyrodniczych.
Uszkodzenia drzew leśnychJanusz Szałkiewicz PWRiL 2009, s. 357Jedną z podstawowych zasad ochrony lasu jest szybkie rozpoznanie sprawcy uszkodzenia drzewa lub drzewostanu i określenie skali tego zjawiska. Prezentowana książka pomoże ustalić, kto lub co zaatakowało drzewa w lesie czy ogrodzie.
Właściciele lasów w Szwecji wstrzymują cięcia rębne. W ciągu pierwszych dwóch miesięcy br. powierzchnia drzewostanów objętych użytkowaniem rębnym zmniejszyła się o przeszło 1/3 w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. Jak informuje Szwedzka Agencja Leśna, pozyskanie drewna ograniczane jest we wszystkich częściach kraju. Proces ten rozpoczął się już w drugiej połowie 2008 roku. Podczas gdy w 2007 r. całkowite pozyskanie drewna w Szwecji osiągnęło poziom 96,7 mln m3, to w 2008 r. wyniosło ono jedynie 85 mln m3.
Rośliny wodne i bagienne Kłosowscy S. i G. Multico 2007 Las nie jest środowiskiem jednorodnym. Pośród drzewostanów bardzo często pojawiają się inne ekosystemy, wśród których dość częste są wody i torfowiska. To one i ich mieszkańcy nierzadko decydują o tym, że dany las uznawany jest za wartościowy pod względem przyrodniczym. Warto więc dowiedzieć się, co żyje w wodach oraz na bagnach i lepiej poznać zależności między tymi środowiskami a pozostałymi komponentami krajobrazu. Pomocną w tym będzie prezentowana książka, napisana przez dwóch (z trzech) braci Kłosowskich. Stanisław jest profesorem botaniki na Uniwersytecie Warszawskim, Grzegorz znanym fotografem przyrody, współtwórcą (wraz z trzecim bratem Tomaszem) licznych książek. Autorzy przedstawiają nam świat roślin środowisk podmokłych i wodnych w sposób bardzo praktyczny. Zamiast skupiać się na systematycznej kolejności prezentowanej flory, pogrupowali ją pod względem środowisk występowania. Taki układ zdecydowanie lepiej sprawdza się w przypadku korzystania z książki przez osoby mniej wyspecjalizowane, ułatwiając poszukiwanie interesującego gatunku. Mamy więc rośliny rosnące na powierzchni wody, w toni wodnej, na dnie zbiorników, a także na różnych typach torfowisk. Podzielono je również na grupy ekologiczne, np. rośliny szuwarów, rośliny swobodnie pływające itp.
Liczni eksperci przewidują, że zmiany klimatyczne spowodują znaczne zwiększenie się przyrostu fińskich drzewostanów. Z niemałym sceptycyzmem odnosi się do tej prognozy prof. Kari Mielikäinen z Fińskiego Instytutu Badawczego Leśnictwa: – W okresie zimowym zwiększenie się temperatury nie intensyfikuje wzrostu drzew, a raczej wywołuje skutek przeciwny. Zimą drzewa nie rosną, jednakże zwiększona temperatura może prowadzić do wzmożenia ich respiracji, co z kolei może skutkować opóźnieniami wzrostowymi na początku okresu wegetacyjnego.
Kieszonkowy atlas drzew Kieszonkowy atlas skał i minerałów Solis 2006Obydwa prezentowane atlasy to zwięzłe, kieszonkowe wydawnictwa ułatwiające rozpoznawanie ponad 300 drzew i krzewów oraz podobnej liczby skał i minerałów. Autorem części poświęconej drzewom jest Allen Coombes, zaś drugiej – mineralogicznej Monica Price i Kevin Walsh. Są to przedruki wydawnictw zachodnich, które ukazały się na tamtejszym rynku w 2005 roku. W pierwszej części książek znajdziemy rozdziały informujące o układzie atlasów i sposobie korzystania z nich. Ponadto znajdują się tam ogólne informacje o sposobach identyfikacji roślin drzewiastych bądź skał, o tym, na jakie elementy w ich budowie i strukturze należy zwrócić uwagę, podejmując próbę ich identyfikacji. Dodatkowo w tomiku poświęconym skałom i minerałom w sposób ogólny zaprezentowano wiadomości o powstawaniu niektórych skał oraz o miejscach i sposobie ich poszukiwania.