Z zagranicy 17/2012

1 września 2017 03:24 2017 Wersja do druku

Finlandia
Jak poprawić strukturę prywatnej własności leśnej?

Irlandia
Sprzedaż praw do pozyskiwania drewna w lasach państwowych

Meklemburgia-Pomorze Przednie, Niemcy
Torfowiskowe jednostki pochłaniania CO2

Finlandia
UPM sprzedaje lasy funduszowi inwestycyjnemu

Wielka Brytania
Standard zalesieniowych przedsięwzięć sekwestracyjnych



Finlandia
Jak poprawić strukturę prywatnej własności leśnej?

Promowanie współwłasności lasów nie wystarczy do rozwiązania problemu rozdrobnienia prywatnych gospodarstw leśnych w Finlandii. Potrzebny jest bardziej kompleksowy instrument. Prawdziwym problemem jest bowiem coraz bardziej zaawansowany wiek właścicieli lasów. Takiego zdania jest Harri Hänninen, dyrektor Akademii Leśnej dla Decydentów Politycznych, prowadzonej przez Fińskie Towarzystwo Leśne.
Rodzinne gospodarstwa leśne w Finlandii są niewielkie. Przeciętne gospodarstwo prywatne ma powierzchnię 30 ha (w kalkulacji tej uwzględnione są jedynie co najmniej 2 ha posiadłości leśne). Fiński Narodowy Program Leśny, obowiązujący do roku 2015, ma na celu m.in. poprawę rentowności leśnictwa rodzinnego i zwiększenie wielkości gospodarstw leśnych. Nad propozycjami stosownych rozwiązań pracował przez 2 lata zespół zadaniowy, powołany przez fińskiego ministra rolnictwa i leśnictwa. Gremium to przeanalizowało blisko 20 różnych instrumentów administracyjnych i innych możliwych środków działania.
Zespół zadaniowy uznał, że najefektywniejszymi instrumentami są: ulgi w opodatkowaniu spadków i darowizn dotyczących gospodarstw leśnych, stworzenie warunków do reorganizacji struktury gospodarstw leśnych, ulga w podatku od zysków kapitałowych ze sprzedaży posiadłości leśnych i poprawienie jakości doradztwa w zakresie przekazywania gospodarstw leśnych młodszemu, przyszłościowemu pokoleniu.
Innym zaleconym przez zespół instrumentem, choć uznanym za mniej efektywny, jest stymulowanie rozwoju różnych form współwłasności lasów. W tym zakresie nastąpił już w Finlandii pewien postęp. Została zlikwidowana zbyteczna biurokracja, która utrudniała gospodarowanie w lasach pozostających we współwłasności. Państwowe Gospodarstwo Leśne „Metsähallitus” przeznacza niektóre ze swoich enklaw leśnych na tworzenie nowych lub powiększanie istniejących lasów będących obiektem współwłasności.
Współwłasność leśna staje się coraz popularniejsza. Interesują się nią nie tylko osoby prywatne,lecz także spółki leśno-drzewne, zrzeszenia leśne,władze lokalne, a nawet, co ciekawe, inwestorzy kapitałowi. Do wzrostu zainteresowania współwłasnością leśną przyczyniły się zmiany prawne przeprowadzone w 2003 roku. Obecnie lasy pozostające we współwłasności zajmują w Finlandii powierzchnię 556 tys.ha.

Źródło: www.forest.fi

 

Irlandia
Sprzedaż praw do pozyskiwania drewna w lasach państwowych

W czerwcu br. irlandzki rząd wydał ogólną zgodę na sprzedaż praw do pozyskiwania drewna w lasach państwowych na okres 50–80 lat. Jest to efekt nowej polityki Irlandii w zakresie zarządzania aktywami firm państwowych. W wrześniu 2011 r. rząd utworzył agencję NewERA (New Economy and Recovery Authority) i Strategiczny Fundusz Inwestycyjny. Agencja NewERA jest kluczowym rządowym instrumentem spójnego i racjonalnego – z punktu widzenia interesów właściciela – zarządzania aktywami firm, które mają w swoim władaniu majątek państwowy. Wygospodarowane środki inwestowane są za pośrednictwem Strategicznego Funduszu Inwestycyjnego wytworzenie nowych miejsc pracy i rozwój przyszłościowych branż gospodarki, mających żywotne znaczenie dla społeczeństwa Irlandii. System ten przypomina nieco znaną z naszego, polskiego podwórka koncepcję Funduszu Majątku Państwowego. Agencji NewERA podlegają m.in. aktywa spółki Coillte, w której zarządzie znajdują się irlandzkie lasy państwowe.
Spółka Coillte jest macierzystą firmą koncernu leśno-drzewnego, który gospodaruje w lasach o pow. 445 tys. ha. Wszystkie udziały w spółce należą do państwa irlandzkiego. Oprócz gospodarki leśnej w zakres działalności koncernu Coillte wchodzą usługi deweloperskie związane z energetyką odnawialną oraz produkcja płyt drewnopochodnych. Struktura organizacyjna koncernu obejmuje trzy segmenty: Coillte „Lasy” (gospodarka leśna), Coillte „Przedsiębiorstwo” (energetyka odnawialna, usługi deweloperskie i inna działalność gospodarcza bazująca na nieruchomościach gruntowych, w tym produkcja szkółkarska) i Coillte „Wyroby Płytowe” (produkcja i sprzedaż płyt OSB i MDF).
W roku 2011 koncern Coillte zanotował przychody w wysokości 259 mln euro (2010 r.: 250 mln euro) i zysk operacyjny na poziomie 32,3 mln euro (2010 r.: 44,6 mln euro). Odprowadzona do budżetu dywidenda za rok 2011 wyniosła 10 mln euro. Dodatkowo koncern Coillte wypłacił państwu dywidendę tymczasową za rok 2012 w wysokości 2 mln euro. Zobowiązanie podatkowe za 2011 r. osiągnęło poziom 0,9 mln euro (2010 r.: 1,3 mln euro). Standardowa stopa podatku CIT wynosi w Irlandii 12,5%, ale koncern Coillte płaci w rzeczywistości CIT w wysokości ok. 3,4% zysku ze względu na leśną ulgę podatkową.
W roku 2011 koncern Coillte zatrudniał 1013 osób, w tym 450 pracowników na stanowiskach robotniczych. Przeciętne wynagrodzenie miesięczne wynosiło4563 euro.

Źródło: www.coillte.ie

 

Meklemburgia-Pomorze Przednie, Niemcy
Torfowiskowe jednostki pochłaniania CO2

Ministerstwo Rolnictwa, Środowiska i Ochrony Konsumentów niemieckiego kraju związkowego Meklemburgia-Pomorze Przednie opracowało i wdrożyło system finansowania restytucji torfowisk poprzez sprzedaż torfowiskowych jednostek pochłaniania (MoorFutures) na rynku jednostek ochrony klimatu, opartym na dobrowolnym kompensowaniu emisji CO2 przez przedsiębiorstwa. Renaturalizacja zdegradowanych torfowisk pozwala na redukcję emisji gazów cieplarnianych nawet o30 ton równoważnika CO2 na hektar rocznie. Jedna jednostka MoorFutures odpowiada redukcji emisji CO2 o jedną tonę.
W renaturalizację torfowisk inwestują m.in. firmy energetyczne, hotele i bary McDonald’s. W lipcu br. rozpoczęto w Meklemburgii realizację projektu „Polder Kieve” – bodaj pierwszego na świecie programu restytucji torfowisk w całości finansowanego ze sprzedaży torfowiskowych jednostek pochłaniania. Torfowiska Polder Kieve mają powierzchnię 50 ha. Ich renaturalizacja oznacza wygenerowanie co najmniej 14,3 tys. jednostek pochłaniania w okresie 50 lat. Z puli tej sprzedano dotychczas blisko 8 tys. jednostek po 35 euro.

Źródło: www.wald-mv.de

 

Finlandia
UPM sprzedaje lasy funduszowi inwestycyjnemu

Koncern drzewno-papierniczy UPM zawarł z funduszem Latifundium umowę dotyczącą sprzedaży blisko 7200 ha należących do niego lasów rosnących w Finlandii. Latifundium jest funduszem inwestycyjnym mającym swoją siedzibę w Niemczech, który wyspecjalizował się w inwestycjach leśnych. Nabycie lasów koncernu UPM to pierwsza inwestycja funduszu w Finlandii. Umowa obejmuje długoterminowe uregulowania w zakresie zagospodarowania lasu i sprzedaży drewna. Fundusz Latifundium zamierza kontynuować realizację wszystkich kontraktów zawartych z podmiotami trzecimi, odnoszących się do nabytych przez niego lasów.
źródło: www.forstpraxis.de

 

Wielka Brytania
Standard zalesieniowych przedsięwzięć sekwestracyjnych

W lipcu minął rok od ustanowienia brytyjskiego standardu zalesieniowych przedsięwzięć sekwestracyjnych (Woodland Carbon Code). Opracowany przez Komisję Leśną Wielkiej Brytanii standard gwarantuje rzetelność  iefektywność projektów zalesieniowych, realizowanych w ramach dobrowolnej kompensacji emisji CO2.
Coraz więcej osób i przedsiębiorstw w Wielkiej Brytanii dobrowolnie kupuje jednostki pochłaniania CO2 generowane przez projekty zalesieniowe, chcąc przyczynić się do ochrony klimatu. Projekty, które są certyfikowane wg standardu Woodland Carbon Code, dają inwestorom gwarancję, że jednostki pochłaniania są wytwarzane zgodnie z brytyjskimi zasadami zrównoważonej gospodarki leśnej i bilansu CO2. W pierwszym roku funkcjonowania standardu zostały oficjalnie zarejestrowane w Wielkiej Brytanii 63 projekty zalesieniowe o potencjale sekwestracyjnym sięgającym 1 mln ton CO2. 17 projektów przeszło już pomyślnie odpowiedni audyt, który przeprowadzają niezależne firmy certyfikujące uznane przez Służbę Akredytacyjną Zjednoczonego Królestwa (UKAS). Audyt każdego projektu musi być weryfikowany przynajmniej co 10 lat.
Brytyjski rynek handlu jednostkami pochłaniania bazuje na dobrowolnym kompensowaniu emisji CO2 przez przedsiębiorstwa. Jest to rynek niepowiązany ani z unijnym systemem handlu emisjami (ETS), ani z międzypaństwowym systemem handlu emisjami opartym na postanowieniach protokołu z Kioto. Termin wykupu praw do jednostek pochłaniania zależy od charakteru programu zalesieniowego i gatunkowego składu upraw i mieści się zazwyczaj w granicach od 50 do 100 lat.

Źródło: www.forestry.gov.uk

Opr. A.S.