Z zagranicy

11 marca 2005 r. pani Mariann Fischer Boel, komisarz ds. rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich Komisji Europejskiej, oficjalnie przedstawiła „Komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego – sprawozdanie z wdrażania Strategii Leśnej UE”. W tym dziewięciostronicowym dokumencie Komisja Europejska formułuje konkluzję, że konkurencyjność i ekonomiczna sprawność zrównoważonej gospodarki leśnej prowadzonej w Unii Europejskiej poddawane są coraz cięższym próbom wskutek otwarcia na rynek globalny.

W marcu br. fińska Rada Państwa zatwierdziła nowy, zarekomendowany przez ministra rolnictwa i leśnictwa skład rady dyrektorskiej Metsähallitusa – fińskiego państwowego gospodarstwa leśnego, zarządzającego obszarem lądowym i wodnym o powierzchni 12 mln ha. Przewodniczącym rady został Pentti Lähteenoja, zastępca dyrektora generalnego w Ministerstwie Rolnictwa i Leśnictwa, a wiceprzewodniczącą – Ritta Rainio, dyrektor generalny w Ministerstwie Środowiska.

16 marca br. Ministerstwo Rolnictwa i Środowiska w rządzie niemieckiego kraju związkowego Saksonia-Anhalt publicznie przedstawiło wyniki ekspertyzy w sprawie optymalizacji systemu zarządzania lasami państwowymi w tym landzie. Na podstawie owej ekspertyzy rząd Saksonii-Anhalt ma niebawem podjąć decyzję co do przyszłości Krajowego Gospodarstwa Leśnego Saksonii-Anhalt, które zostało utworzone w 2002 r. na bazie wcześniejszej administracji leśnej (zmniejszono wówczas liczbę nadleśnictw z 42 do 24, a liczbę leśnictw z 300 do 196).

30 maja br. Rada Rolnictwa i Rybołówstwa, jedna z najstarszych konfiguracji Rady UE, przyjęła zgłoszoną przez Komisję Europejską propozycję przygotowania Planu Działania UE na rzecz Zrównoważonej Gospodarki Leśnej, przemianowując go wszakże na Plan Działania UE w zakresie Leśnictwa. Koncepcja opracowania unijnego planu leśnego pojawiła się w związku z ubiegłoroczną dyskusją na temat wdrażania w krajach członkowskich Strategii Leśnej UE.W Komisji Europejskiej została już opracowana wstępna struktura zapisu planu leśnego UE. Obejmuje ona takie punkty, jak: (1) „Wizja”, (2) „Założenia i cele strategiczne”, (3) „Niedostatki i problemy”, (4) „Działania w skali unijnej i krajowej” i (5) „Przegląd unijnych środków służących przeprowadzeniu proponowanych działań”.

W lutym br. rozpoczęto tworzenie Platformy Technologicznej Sektora Profitującego z Lasów (ang. Forest-Based Sector Technology Platform, w skrócie FTP). Unijne platformy technologiczne to jeden z instrumentów realizowania polityki Komisji Europejskiej, służący kreowaniu i rozwijaniu partnerstwa publiczno-prywatnego w sferze badań i innowacji. W swej istocie platformy technologiczne są mechanizmem skupiania wszystkich egzystujących w danym segmencie życia europejskiego grup interesów w celu uzgodnienia spójnej całościowej wizji rozwoju tego segmentu, opracowania strategii urzeczywistnienia owej wizji, a następnie sterowania realizacją przyjętej strategii. W myśl unijnej Strategii Lizbońskiej to właśnie innowacje mają być motorem rozwoju Europy w najbliższych latach.

Na początku br. Niemiecka Rada Gospodarki Leśnej (DFWR) – organizacja, w której skład wchodzą m.in. państwowe gospodarstwa leśne poszczególnych niemieckich krajów związkowych, administracja niemieckich lasów federalnych, stowarzyszenia właścicieli lasów prywatnych, związki zawodowe działające w leśnictwie, Związek Leśników Niemieckich, Niemieckie Towarzystwo Leśne, uczelnie leśne i organizacje ekologiczne – po wielomiesięcznych pertraktacjach zawarła ze Zrzeszeniem Niemieckiego Przemysłu Tartacznego (VDS) porozumienie ramowe w sprawie zakładowego pomiaru drewna okrągłego.

Odpowiadając na parlamentarną interpelację prawicowych deputowanych do Bundestagu w sprawie m.in. finansowania organizacji FSC z pieniędzy niemieckich podatników, rząd RFN przyznał, że do roku 2007 zaplanował subsydia dla tej organizacji w łącznej wysokości 506 tys. euro. Zgodnie z informacjami rządowymi, w 2002 r. organizacja FSC otrzymała 256 tys. euro na urządzenie swojej bońskiej centrali. Począwszy od 2003 r. roczne subsydium dla FSC wynosi 50 tys. euro.źródło: „AFZ-DerWald” nr 7/2004opr. A.S.

Według wstępnej, nie mającej jeszcze oficjalnego charakteru opinii niemieckiego urzędu antymonopolowego, wiązany zbyt drewna pozyskanego w lasach różnych rodzajów własności, organizowany w Niemczech na dużą skalę przez jednostki organizacyjne lasów państwowych, jest zasadniczo sprzeczny z niemieckim prawem kartelowym.

W roku 2004 szwedzki państwowy koncern leśny Sveaskog, gospodarujący na 3,4 mln ha lasów, zanotował wartość sprzedaży netto rzędu 8,3 mld koron szwedzkich (SEK) oraz zysk z działalności podstawowej w wysokości 1,5 mld SEK, co oznacza 1-procentowy spadek sprzedaży netto i 4-procentowy spadek zysku operacyjnego w stosunku do wyników z roku 2003.

Przedstawiciele CERFLOR-u – powstałej w sierpniu 2002 r. brazylijskiej normy certyfikacji lasów – wystąpili o jej włączenie do globalnego systemu PEFC. Certyfikacja wg kryteriów CERFLOR-u, odnoszących się zarówno do kwestii środowiskowych, jak i społecznych i ekonomicznych, ma objąć nie tylko lasy, lecz również plantacje leśne Brazylii. Aby uzyskać akceptację PEFC brazylijska norma certyfikacji lasów musi pomyślnie przejść PEFC-owski proces weryfikacji, na który składają się sprawdzenie normy przez niezależnego, zewnętrznego audytora i publiczna konsultacja. Jeśli standard CERFLOR zostanie uznany przez Radę PEFC, będzie mógł być firmowany PEFC-owskim logo.